iO Pages (The Netherlands) - Dec 12, issue #111

Google English translation:


Well, there you have it: the album with the most cheesy title and the ugliest artwork of the year! The caterpillar, the encased angel - or whatever it may - that beautiful sky with the pasted butterfly: cliche, cliche. Steve Cochrane not immediately ring a bell with me doing and that the album opens with corny Gelal, makes the first impression also determined no good. You'd think La La La: Variations On A Happy Song a big joke. However, it is sir Cochrane severity. The Canadian musician made in the nineties move from new age to progrock and that did not go unnoticed. this multi-instrumentalist has a downright great Hackett-like guitar sound also La La La ... huge enough to tempt, but Cochrane has himself his new album is not exactly easy made. As a contemporary Mike Oldfield braid his album around The Happy Song. The tracks contain fine variation in vocals and instrumentation and delicious keys and guitar work which you almost would get goosebumps. I say 'Almost' because that pesky Happy Song is never far away. The wordless vocals comes back with great regularity and the majority of cases, it is a whole unnecessary and very annoying addition. The handsome Steve Cochrane is that he If despite this substantial downside yet know o convince. Maybe it's because the Camel and Anthony Phillip-like atmosphere of the album or the beautiful structure of the songs. You forgive Cochrane easily, as well as the Most enthusiasts Mike Oldfields misses also by cutting the fingers. You know at lastly, it may be much more. but let damn it now for less geeky themes to choose!

Original Dutch version:

Nou, daar heb je hem dan: het album met de meest suffe titel en het lelijkste artwork van het jaar! De rups, de gevallen engel ? of wat het dan ook mag zijn ? die mooie lucht met de ingeplakte vlinder: cliche,, cliche. Dat Steve Cochrane niet direct een belletje bij me doet rinkelen en dat het album opent met oubollig gelal, doet de eerste indruk ook bepaald geen goed. Je zou haast denken dat La La La: Variations On A Happy Song eÅLeÅLn grote grap is. Toch is het mijnheer Cochrane ernst. De Canadese muzikant maakte in de jaren negentig de overstap van new age naar progrock en dat bleef niet onopgemerkt. Deze multi-instrumentalist heeft een ronduit geweldig Hackettachtig gitaargeluid dat ook op La La La… enorm weet te bekoren, maar Cochrane heeft het zichzelf op zijn nieuwe album niet bepaald gemakkelijk gemaakt. Als een hedendaagse Mike Oldfield vlecht hij zijn album rond de Happy Song. De tracks bevatten fraaie afwisseling in zang en instrumentatie en heerlijk toetsen- en gitaarwerk waarvan je haast kippenvel zou krijgen. Ik zeg ‘haast’, want die vervelende Happy Song is nooit ver weg. De woordloze zang komt met grote regelmaat terug en in de meeste gevallen vormt het een geheel overbodige en zeer storende toevoeging. Het knappe van Steve Cochrane is dat hij je ondanks dit forse minpunt toch weet te overtuigen. Misschien komt dat door de Camel- en Anthony Phillipsachtige sfeer van het album of door de mooie opbouw van de nummers. Je vergeeft Cochrane gemakkelijk, net zoals de meeste liefhebbers Mike Oldfields missers ook door de vingers zagen. Je weet ten slotte dat hij zoveel meer kan. Maar laat hij verdorie voortaan voor een minder sullige thematiek kiezen!

Reviewed by Martinka Zandijk-van Noorloos